Najbardziej z wszystkich kobiet kocham noc.
   Piękniejsza jest od blasku setki słońc.
   A kiedy wiatrem pocałuje mnie,
   Natychmiast odlatuję, nie wiem gdzie.
  
   Królowa snów odpięła srebrny płaszcz.
   Okryła nim zmęczony stary świat.
   I nawet ten co nie ma dokąd iść,
   Uwierzył znów jak bardzo warto żyć.
   Choćby dla niej.
  
   Wróżyłem sobie wczoraj z blasku gwiazd,
   Co czeka mnie za krzywdę moich kłamstw,
   A rzeka zdarzeń przypomniała mi,
   Że Bóg rozliczy wszystkie moje dni.
  
   Dlatego PANI NOCY proszę bądź!
   Przy tobie znika całe moje zło.
   Niech grzeszne myśli czują boski chłód,
   Bym z źle obranej drogi wrócić mógł
   Mógł wrócić.