Tak siedzę sobie w oknie
   Połykam zimny wiatr
   I nudzę się okropnie, zamiast spać
   Układam wszystkie myśli
   W warkocze małych próśb
   I proszę gwiazdy by się ziścił
   Choć jeden z tych najskrytszych słów.
  
   ref.:
   A one nie słyszą
   Gdzieś płyną nad ciszą
   Nim wtulą się w ramiona chłodnej mgły
   W noc ciemną zaklęte
   Tak dumne i piękne
   Jak perły, których dotąd nie miał nikt.
  
  
   Niechciana jeszcze lekkość
   Ubrana w zwiewny tiul
   Przytula mnie jak dziecko płaszczem snu
   Więc zanim zamknę okno
   I pójdę wreszcie spać
   Tych kilka próśb
   Co warkocz splotło
   Wysyłam wiatrem gdzieś do gwiazd.
  
   ref.:(bis)
   ... jak małe łzy.