Każdy dzień, to nieprawdziwe oblicze
  Trudem jest ci zwyczajne sobą bycie,
  Myślisz, że maska jest twoją przyjaciółką,
  Lecz zarazem wrogiem,
  Wierzysz, że to twój eliksir życia
  Pijesz go i o jego smak nie pytasz
  Ten złoty kielich co, pełen mikstury to
   Trunek faryzeusza
  Ref.:
  Kiedy twój teatr znów zechce spektakl dać
  Pomyśl, że przyjdzie czas czarnej kurtyny,
  To już nie będzie ta scena sztucznego dnia
  Lustro to, nie twoje oblicze
  Jednak wiesz, że nienawidzisz go choć skrycie
  Jak marionetka- ty, co w rękach losu gdy,
  On wciąż się tobą bawi,
  Wszystko jest dla ciebie Rekwizytem
  Starasz się porządkować je z zachwytem,
  Ten koronkowy wachlarz jest jak srebrny sztylet,
  Prosto w twoje serce
  Ref.:
  Kiedy twój teatr...
  Zanim pierwszy słońca krzyk obudzi dzień
  Zdejmij maskę, spróbuj być i w końcu ukaż się.