Cantare o, o, o...!
  już czas, najwyższy już czas,
  od ziemi się odbić choć raz
  i zostawić daleko, daleko, daleko,
  codzienne kłopoty i żal,
  niech nas chmurki zaproszą, zaproszą
  zaproszą na bal.
  Wielka radość niech do nas przyleci,
  przez błękitną dal...
    Volare o, o, o, o
  Cantare o, o, o, o
    już czas najwyższy już czas
  na luzie odfrunąć choć raz!
  Gdzie bym nie była poszła i gdzie by nie rzucił mnie los,
  wciąż mnie pilnuje i za mną wędruje ten głos,
  zna się ma moich nadziejach, kłopotach i troskach,
  ten głos przyjazny, głos, który wydaje mi rozkaz
    Volare...
    Gdy życie z miną ponurą odmierza twój czas,
  gdy jeszcze kart nie dostałeś, a już mówisz - pas,
  skulone skrzydła twych ramion wyprostuj w zachwycie,
  i wez na drogę ten refren, rzeźbiony w błękicie