Jak ciężko żyć wśród małych ludzi
   Którzy sięgają do obcasa
   Aż chce się zdeptać, nie pobrudzić
   I nie pamiętać pięknych zasad
  
   Jak ciężko widzieć w miniaturce
   Własne ambicje i słabości
   Chcąc nie chcąc, przeżywając w służbie
   Jego Maleńkiej Wysokości x2
  
   Jak ciężko sile czuć tytana
   Bezradna w tłumie liliputów
   Bawić ich wiedza im nieznana
   Wiedząc, ze jednym z karłów Brutus x2
  
   Szanować zmyślność, gardzić masa
   Co dobrze wie, jak pokaleczyć
   Nie moc w spokoju nigdy zasnąć
   Budzić się, gdy cię tłumek depcze x2
  
   Pomoc mu w troskach wygrać wojnę
   W miniaturowych klęczeć progach
   Zdobyć serduszko damki strojnej
   Zyskując kolejnego wroga x2
  
   Nauczyć się, jak obrać jajko
   By we właściwej zasiąść frakcji
   Żyć w świecie, który nie jest bajka
   Mimo bajkowej dekoracji x2
  
   Na koniec moczem zgasić pożar
   Obraza, wyrok, śmiech, pogarda
   Szukać ucieczki w wielkich morzach
   Gdzie olbrzym się zamienia w karla
  
   Ciężko wspominać o tym ludku
   Z jego ogromnym okrucieństwem
   Gdy nawet morze zwykłych smutków
   Nie chroni przed niebezpieczeństwem x2