Stworzony jesteś na arenę,
   Żywiołem twoim tłum i wrzask.
   Zapłacisz chętnie każdą cenę
   Za scen oślepiający blask.
  
   Podstawisz więc pod ostrą szpadę
   W szerokim karku słaby punkt.
   I na kolana twój upadek
   Radosną wrzawą przyjmie tłum.
  
   Ścigając okiem płachty czerwień,
   Zapomnisz czerwień własnej krwi.
   Pchnięcie litości rdzeń ci przerwie,
   Nim pomnisz, że umierasz ty.
  
   Więc nie bądź pyszny i waleczny,
   Przeklnij urodę, siłę, wzrost.
   Stań się powolny i niezręczny,
   A lepszy ci przypadnie los.
  
   Nie każdy może być buhajem,
   Wołem roboczym być nie wstyd.
   Pokarmem sławy się nie najesz,
   Nie będzie twój jutrzejszy świt.
  
   Pokornie przyjmij swoje jarzmo,
   Cokolwiek dadzą z ręki jedz.
   Martwi bohaterowie marzną,
   Ciebie huczący grzeje piec.
  
   Pamiętaj - umrzeć tam gdzie żyłeś,
   Pod miejscem w którym padłeś - zgnić.
   Ucz się z bezruchu czerpać siłę,
   Płakać bez łez, bezgłośnie wyć.
  
   Nie myśl, że jeszcze rok pożyjesz
   A będziesz żył przez wiele lat.
   Unikaj Raka, Lwa omijaj,
   Panna to twój szczęśliwy znak.
  
   Pojmij, jak kłamać własnej duszy
   A wyprowadzisz w pole świat.
   Utracisz cześć - ocalisz uszy,
   Nie stęchnie w pysku piany płat.
  
   Masz dobrze wiedzieć w każdej chwili,
   Co która z twoich robi nóg.
   Łeb podniesiony masz pochylić,
   Tam gdzie najsłabszy jest twój wróg.
  
   Niech ci zaprzaństwo wejdzie w nawyk,
   Ciągnij za sobą fałszu tren.
   Wtedy dopiero bez obawy
   Na każdą możesz wejść ze scen.