Wyobraź sobie miła moją mękę
  Gdy wiatr co żagle napina
  I statkiem targa jak łupiną
  Tobie w górę podnosi sukienkę
  A ty bezwstydnie jak w romansidle
  Na udzie kładziesz rękę i śmiejesz się
  Aż niebo się zachmurzy
  Od wiatru co porwał ci sukienkę
  Wyobraź sobie miła moją trwogę
  Gdy stoisz z dumnym czołem
  Naga w niedzielę pod kościołem
  A tam wciąż dzwonią podniesienie
  Wychodzi procesja, stuka bestia
  A ty wcišż stoisz w górze i śmiejesz się
  Aż niebo się zachmurzy od wiatru, jak płatkami róży
  Wyobraź sobie moje utrapienie
  Bo chcę byś naga stała
  I chcę być wiatrem twego ciała
  Otulić cię całą wiem, że nie mogę
  Byś zachwycona w moich ramionach
  Jak wiatr się rozmyła, rozwiała
  Cicho mówiąc: ja jestem twoja, twoja mała...