W malinowym chruśniaku
  zapodziani po głowy
  całkiem zbędni już światu
  kryją się kochankowie.
  
  Ręce sokiem skrawawione,
  słona słodycz na skórze,
  spływa w usta spragnione -
  grzech nadciąga jak burza.
  
  Kroplą soku najsłodszą
  nasze usta złączone -
  milkną. I coraz głośniej
  krew się burzy czerwona,
  
  Malinowa purpura
  chmurą spływa na oczy,
  purpurowa wichura
  ciał obłoki unosi.
  
  Coraz prędzej, goręcej -
  malinowa krew tętni,
  drżące usta i ręce,
  coraz prędzej i prędzej.
  
  Sok w owocach się burzy,
  słodycz jak burza wzbiera,
  malinowa się róża
  pośród liści otwiera
  
  Teraz cisza. Na ustach
  stygnie kropla czerwona;
  świat, co chwilę nie istniał
  znów nas bierze w ramiona.
  
  Przywróceni istnieniu,
  tak niezbędni znów światu,
  niby ze snu zbudzeni
  w malinowym chruśniaku.