Jak dziurawy płaszcz noc prześwita,
  Wino kończy się, chrypi płyta,
  Zaraz muszę wyjść, was zostawić,
  Czarną pelerynę z ramion, z ramion zdjąć...
  
  Cześć chłopaki, w różne drogi nam!
  Trochę żalu czuję gdzieś na dnie,
  Tej włóczęgi wolnej trochę, trochę żal!
  I dorożką wypraw ponad dachy henże, ponad dachy hen,
  Gdzie niebieski prószył śnieg...
  
  W każdym drzewie skrzypiec dźwięk w słowie wiersza już tkwił,
  Jakbyś ponad ziemią szedł,
  W jasnej chmurze tkwił całe dnie,
  Wymyślonych zdarzeń świat zbytnio chyba wciągnął nas!
  
  Ale, chłopcy, pojąłem teraz:
  Niezwyklejszym zwykłe życie, gdy udźwignąć umiesz je!
  Jakże wiele kryje się,
  Jakże wiele kryje się w zwykłych rzeczach!