Śpiewajmy o tym, co jest życia prozą
  O tym, co sercu jest bliskie i drogie
  O żebrakach, co przeklinają mrozy
  I o matkach, co błogosławią ogień
  
  O szmaciarzach, co grzebią w śmieciu każdym
  Nuż się uśmiechnie do nich los łaskawy
  I o poetach, co wpatrzeni w swą gwiazdę
  Rozum stracili pozbawieni sławy
  
  Śpiewajmy o tym co jest życia prozą
  O tym, co sercu jest bliskie i drogie
  O biednych matkach złorzeczących mrozom
  O żebrakach, co błogosławią ogień
  
  O dziewczynach, co w godzinie wieczornej
  Kładą dzieci pod obcymi drzwiami
  I dygocą przed ludźmi w uniformie
  Którzy klucz dzierżą od więziennej bramy
  
  Śpiewajmy, o tym co jest życia prozą
  O tym, co sercu jest bliskie i drogie
  O staruszkach, co przeklinają mrozy
  I o dzieciach, co błogosławią ogień