Do nieba leci Mały Rycerz
  Wybuchem rozerwany w strzępy,
  W Rzeczypospolitej granice
  Tureckie kładą się zastępy.
  Pęka imperium pełne swobód,
  Rozerwą je sąsiedzi rychło -
  Jak Basi rzekł, tak powie Bogu
  Pan Michał swoje credo: Nic to!
  
  Trzęsie się z płaczu pan Zagłoba
  Nad symboliczną Polski trumną
  I krwi nie woła - sam nad grobem,
  Bo umrzeć łatwo; żyć jest trudno.
  Więc szloch w rycerskie ciśnie piersi
  Kaja bohater się i nicpoń
  Wobec tak niepojętej śmieci
  O której Michał rzekł, że - Nic to!
  
  Lecz "nic to" - śmierć, czy "nic to" - życie?
  Potyczki, zwady i miłostki?
  Do nieba leci Mały Rycerz,
  Do nieba jest najbliżej - z Polski.
  Swoje odsłuchał i odsłużył
  Wiatraczkiem, sztychem, fintą płytką
  I oto dzieło jego - w gruzy...
  Więc chyba rację miał, że - Nic to!
  
  Nie znał mądrości swej żołnierzyk
  Zajęty Baśką i szabelką:
  Nie wątpić, w sen ofiary wierzyć
  Jest rzeczą łatwą - bywa wielką.
  Lecz potem wbrew serc pokrzepieniu
  Łzę cenić tylko na policzku
  I na niebieskim, na sklepieniu
  Wypisać krwią dewizę - Nic to!